Komunikat : polskie stanowisko w sprawie reformy Wspólnej Polityki Rybackiej UE

Jednocześnie uprzejmie informujemy, że jest ono zgodne z przyjętym przez Rząd RP i Polski Parlament stanowiskiem do tzw. Zielonej Księgi mówiącej o reformie Wspólnej Polityki Rybackiej UE.

*******

Stanowisko polskie przedstawione na spotkaniu w Vigo (4-5 maja 2010 r.) przez sekretarza stanu Kazimierza Plocke:

1. Konieczne jest utrzymanie zasady relatywnej stabilności w obecnym kształcie. Relatywna stabilność jest podstawą funkcjonowania Wspólnej Polityki Rybackiej od momentu jej powstania w 1983 r. Jakiekolwiek zmiany tej zasady mogą negatywnie wpłynąć na przyszłość sektorów rybackich poszczególnych państw członkowskich, niezależnie od oceny ich zdolności połowowej w relacji do dostępnych zasobów i działań podjętych w celu dostosowania wielkości floty. A zatem ? zmiany relatywnej stabilności są niepotrzebne.
2. Polska przychyla się do tezy Komisji, że rozwiązanie problemu nadmiernej zdolności połowowej jest warunkiem koniecznym dla poprawy sytuacji europejskiego rybołówstwa. Już teraz mamy narzędzie pozwalające na rozwiązanie tego problemu w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego. Mogą one przynieść większą wartość dodaną niż dotychczas, co wymaga determinacji politycznej i konsekwencji tych państw członkowskich, których udziałem jest problem nadmiernej zdolności połowowej. Polska uczyniła wiele, aby dostosować swoją zdolność połowową do zasobów, redukując swą flotę o ponad jedną trzecią.
3. Unijna polityka rybacka wymaga weryfikacji sposobu zarządzania w celu zachowania swej wiarygodności. Opowiadamy się za dążeniem do regionalizacji procesu decyzyjnego oraz za zwiększoną rolą środowisk rybackich i naukowych przy podejmowaniu decyzji. Regionalizacja musi dać społecznościom lokalnym realny wpływ na decyzje, które ich dotyczą. W tej nowej architekturze istotne znaczenie będzie mieć relacja procesów regionalnych z obecnymi gremiami decyzyjnymi w Brukseli. Gremia regionalne, skupiające administracje, rybaków i naukowców, powinny wypracowywać rekomendacje w kwestiach technicznych, które będą, co do zasady wiążące dla komitologii.
4. Dla sukcesu tej ambitnej reformy Wspólnej Polityki Rybackiej zasadnicze znaczenie będzie mieć struktura wsparcia finansowego. Kwestią całkowicie bezsporną jest zachowanie podstawowych zasad finansowania, a zwłaszcza podejścia regionalnego opartego na spójności terytorialnej. Wsparcie to powinno być skorelowane z potrzebami lokalnych społeczności rybackich, odczuwających bolesne konsekwencje redukcji zdolności połowowej. Społeczności te, w zdecydowanej większości przypadków, są ulokowane w obecnych obszarach konwergencji.

W odniesieniu do zewnętrznych aspektów Wspólnej Polityki Rybackiej, zdaniem Polski należy podkreślić dwie główne kwestie:

1. Zarządzanie flotą dalekomorską ma zupełnie inny kontekst niż w wodach wspólnotowych ? jest poddane globalnej konkurencji. Globalna jest również odpowiedzialność za stan zasobów. Przedsiębiorczość unijnego sektora dalekomorskiego nie powinna być ograniczana przez zbyt restrykcyjny reżim zdolności połowowej wewnątrz Unii. Należy więc uelastycznić zarządzanie zdolnością połowową dla segmentu floty globalnej, prowadzącej połowy poza wodami wspólnotowymi i wodami północnego Atlantyku, przy pełnym przestrzeganiu zasad odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa. Jest to niezbędne, aby zachować prawa historyczne państw członkowskich. Takie rozwiązania Polska popiera.
2. Należy dążyć do zwiększenia konkurencyjności unijnych produktów rybnych w stosunku do produktów importowanych z krajów trzecich. Produkty pochodzące spoza UE powinny spełniać równie wysokie standardy, co produkty unijne ? w zakresie:legalności połowów z których pochodzą;
3. standardów weterynaryjnych i sanitarnych;
4. braku szkodliwości ich produkcji dla środowiska naturalnego.

Instrumenty, które już posiadamy w zakresie walki z nielegalnymi połowami powinny być ciągle udoskonalane dla osiągnięcia tych celów.

Lista organizacji i instytucji, które zostały zaproszone do dyskusji na temat ?Zielonej księgi? w sprawie reformy Wspólnej Polityki Rybackiej:

1. Kołobrzeska Grupa Producentów Ryb;
2. Krajowa Izba Producentów Ryb w Ustce;
3. Organizacja Producentów Rybnych Władysławowo;
4. PPiUR ?Szkuner? we Władysławowie;
5. Stowarzyszenie Armatorów Rybackich w Kołobrzegu;
6. Zrzeszenie Rybaków Morskich- Organizacja Producentów w Gdyni;
7. Związek Rybaków Polskich w Ustce;
8. Stowarzyszenie Armatorów Łodziowych;
9. Stowarzyszenie Rybaków Zalewu Wiślanego;
10. Polskie Stowarzyszenie Przetwórców Ryb;
11. Zrzeszenie Rybaków Zalewów Szczecińskiego, Kamieńskiego i Jeziora Dąbie;
12. Stowarzyszenie Rybak w Tolkmicku;
13. Aukcja Rybna Ustka;
14. Północnoatlantycka Organizacja Producentów;
15. Ogólnopolski Związek Pracodawców Rybackich;
16. DALMOR S.A w Gdyni;
17. Dalekomorska Kampania Połowowa Dalmor Sp. z o.o.;
18. Stowarzyszenie Producentów Ryb Łososiowatych;
19. Krajowa Sekcja Morska Marynarzy i Rybaków NSZZ ?Solidarność?;
20. Federacja Związków Zawodowych Morska Marynarzy i Rybaków;
21. Krajowa Federacja Towarzystw Wędkarskich Kwidzyn;
22. Zarząd Główny Polskiego Związku Wędkarskiego;
23. Zarząd Portu Morskiego Mrzeżyno;
24. Stowarzyszenie Armatorów Jachtów Komercyjno- Sportowych;
25. Stacja Morska UG w Helu;
26. Akademia Morska w Szczecinie;
27. Akademia Morska w Gdyni;
28. Akademia Rolnicza w Szczecinie;
29. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski;
30. Instytut Rybactwa Śródlądowego;
31. Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w Gdyni;
32. Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w Szczecinie;
33. Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w Słupsku;
34. Urząd Morski w Słupsku;
35. Urząd Morski w Gdyni;
36. Urząd Morski w Szczecinie.