Po przystąpieniu do Unii Europejskiej Polska została włączona do wspólnotowej polityki energetycznej. W momencie tworzenia się Wspólnot Europejskich nie istniała polityka energetyczna. Dla sektora węgla kamiennego utworzono Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, a dla sektora energii atomowej Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Po kryzysie naftowym lat 70. kraje europejskie zdały sobie sprawę z uzależnienia gospodarki od zewnętrznych źródeł energii, zwłaszcza ropy naftowej. Rządy państw europejskich zaczęły tworzyć narodowe programy energetyczne. Dopiero w latach 80. Komisja Europejska podjęła w raporcie “Rynek wewnętrzny energii” inicjatywę liberalizacji europejskiego rynku energii. Dotyczyło to głównie sektorów węgla kamiennego i energii elektrycznej. Większej wagi nabrały także elementy ochrony środowiska. Zadaniem polityki energetycznej Unii Europejskiej jest zapewnienie niezawodnego zaopatrzenia w tanią i przyjazną dla środowiska energię.
Trzy cele polityki energetycznej to:
- zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego;
- zapewnienie konkurencyjności;
- ochrona środowiska, a zwłaszcza przeciwdziałanie zmianom klimatycznym.
Budowa wewnętrznego rynku energetycznego realizowana jest pośrednio poprzez harmonizację narodowych rynków energetycznych.
Priorytetem UE jest utworzenie wspólnego rynku energii, najefektywniejszego, najbezpieczniejszego i najbardziej konkurencyjnego.
UE ustaliła przejrzyste ceny energii, udostępniła sieci do tranzytu gazu ziemnego i energii elektrycznej.
Przyjęto dwie zasady:
- zasadę regulowanego dostępu – uprawnieni odbiorcy energii elektrycznej mają dostęp do sieci na podstawie taryf zatwierdzanych przez organ nadzorujący; taryfy te nie są indywidualnie negocjowane i mają zastosowanie do wszystkich uprawnionych grup odbiorców energii elektrycznej ;
- zasadę negocjowanego dostępu – każdy użytkownik sieci negocjuje z operatorem sieci indywidualne warunki dostępu do sieci w zakresie taryf przesyłowych.
Unia Europejska szczególną wagę przywiązuje do respektowania zasady wolnej konkurencji na wewnętrznym rynku energii każdego z krajów członkowskich ? w sposób przejrzysty mają być ustalone ceny, jak prowadzone działania inwestycyjne. Wszelkie odstępstwa czy wyjątki wprowadzające preferencje dla lokalnych podmiotów są traktowane z dużą troską, stanowią bowiem potencjalne zagrożenie dla mechanizmu rynkowego.
Jeśli chodzi na przykład o sektor energetyki to w jego rozwoju, ochrona środowiska naturalnego stała się jednym z podstawowych celów, głównie w odniesieniu do zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego. Powstały zintegrowane zasady zapobiegania zanieczyszczeniom i kontroli, obowiązujące także kraje ubiegające się o członkowstwo w Unii Europejskiej.
Bezpieczeństwo systemu energetycznego ma istotne znaczenie dla zapewnienia ciągłości dostarczania energii elektrycznej. Unia Europejska określa specjalnymi przepisami proces przyznawania koncesji oraz standardy i regulacje techniczne w tej dziedzinie (dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych).
Jednolite zasady wewnętrznego rynku energii oraz kwestia usług przesyłowych energii elektrycznej o obrocie międzynarodowym określa dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE.
Procedura informowania o cenach gazu i elektryczności płaconych przez odbiorców przemysłowych zawarto w dyrektywie Rady z dnia 29 czerwca 1990 r. dotycząca wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych (90/377/EWG) – (ceny podzielono na dwie części: małych odbiorców i wielki przemysł).
Jednolite zasady wewnętrznego rynku gazu określa dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE.
Źródło:www.ukie.gov.pl
Dodaj komentarz